يك خلاف ، پنج نوع مجازات !

اصبغ بن نباته كه يكى از اصحاب حضرت اميرالمؤ منين ، علىّ عليه السلام است حكايت كند:

روزى عمر بن خطّاب نشسته بود كه پرونده پنج نفر زِناكار را نزد او آوردند تا حكم مجازات هريك را صادر نمايد.

عمر دستور داد تا بر هريك ، حدّ زنا اجراء نمايند.

امام علىّ عليه السلام كه در آن مجلس حضور داشت ، خطاب به عمر كرد و فرمود: اين حكم به طور مساوى براى چنين افرادى صحيح نيست و قابل اجراء نمى باشد.

عمر گفت : پس خود شما هر حكمى را كه صلاح مى دانى صادر و اجراء نما.

امام علىّ عليه السلام اظهار داشت : بايد اوّلين نفر اعدام و گردنش زده شود!

دوّمين نفر سنگسار گردد!

سوّمين نفر صد ضربه شلاّق بخورد!

چهارمين نفر پنجاه ضربه شلاّق!

و پنجمين نفر را تعزير يعنى ، مقدارى شكنجه نمايند.

عمر و حاضرين در مجلس ، از صدور چنين حكمى بسيار تعجّب كرده ؛ و علّت اختلاف مجازات را براى يك معصيت جويا شدند؟

اميرالمؤ منين علىّ بن ابى طالب عليه السلام فرمود: شخص اوّل مشرك بود و حكم مرد زناكار مشرك با زن مسلمان اعدام است .

شخص دوّم مسلمان بود ولى چون همسر داشت ، زناى او محصنه بوده است و مى بايست سنگسار شود.

شخص سوّم نيز مسلمان بود، و چون ازدواج نكرده بود، حدّ آن صد ضربه شلاّق است .

شخص چهارم غلام و عبد بود و حدّ او نصف حدّ افراد آزاد مى باشد.

و شخص پنجم ديوانه است و بر ديوانه حدّ جارى نمى گردد؛ بلكه بايد او را تعزير و شكنجه نمايند.

وسائل الشّيعة : ج 28، ص 64، ح 16، تهذيب شيخ طوسى : ج 10، ص 50، ح 188.